Hartslagen van de mus Lecturium 🛒 2015

EEN LICHTBAL IN DE TUNNEL

De geschiedenis is geen vis die uit een net ontsnapt
of een doodvonnis op maandagmorgen
De geschiedenis heeft geen tentakels of voelsprieten
bouwt niet op versleten hersens, gebroken lansen
is geen eer naar het hiernamaals
of een roep in een kerker, geen naam in de ruimte
met de gedachte dat er ergens toch iets is
Ze volgt niet het spoor van een kever naar zijn nest
plukt geen vrucht uit zijn boom
Ze is geen sneeuwvlokje
dat een lawine veroorzaakt in de bergen
waar een koningszoon sterft
of een versteend bot dat in een donkere kelder
van een museum wacht op spieren en huid
De geschiedenis is ook geen bombardement
op het verleden, noch rechtvaardigt zij iets
Heeft niet eens een mond of een tong
geen bewustzijn, haar ogen zijn blind
zal ook niet sterven want niemand
zal voor haar een graf graven
Loopt niet weg, is geen invasie
slingert niet over bruggen en pleegt geen overspel
De geschiedenis liquideert helden niet
confirmeert niets en zal geen vijand elimineren
is geen recessie op de beurs
De geschiedenis kent geen perspectief of lotgevallen
ze gooit alleen een lichtbal in de tunnel van de toekomst

DE NAAM VAN DE ASIELZOEKER

Hij pakte een stuk karton
begon erop te tekenen met een viltstift
Eerst verschenen kleine bergen die op heuvels leken
een zon, je kon niet zien of hij onderging of opkwam
Toen verscheen een rivier aan de linkerzijde
als een slinger kwam zij van de bergen naar beneden
Aan de rechterkant tekende hij huizen
huizen met platte daken
met veel te grote deuren en ramen
zulke vredige dorpen heb ik veel gezien
Hij tekende kinderen, wel twintig kleine poppen
schapen als wandelende wolken
Ik zag een tedere glimlach op zijn lippen
mijn dorp, zei hij met trots
Hij keek er enkele minuten naar sloot zijn ogen
Toen hij ze opende, opende verdriet haar venster
Helikopters cirkelden boven de horizon
huizen begonnen te branden
pantservoertuigen staken de rivier over
Hij tekende soldaten
ze leken op zwarte kogels met armen en voeten
Na vijftien minuten was de koffiepauze om
wij moesten aan het werk
Zo gaat het nu eenmaal in een fabriek
de tekening belandde in de kartonbak
Acht maanden heb ik met hem gewerkt, elf jaar geleden
Wat was ook alweer de naam van die jongeman
een man die nog te jong was om volwassen te worden

OP HET BALKON

Het is maandagmorgen
Ik zie hoe ik op het balkon zit
voor mij uitstarend
wat een vreemd persoon ben ik
denk ik, die daar zit en naar het niets kijkt

Maandagavond
Terwijl ik langs de gracht fiets
zie ik mij op het balkon zitten
wat doe ik daar denk ik
hoe lang zit ik daar al, wat gaat er door mij heen

Donderdag zonsondergang
Bij het parkeren merk ik
dat ik op het balkon zit
ik zit daar, ik had het toch druk
wat vreemd denk ik, is er iets gebeurd

Vrijdag en het regent
Onder het wassen van de borden
zie ik dat ik op het balkon zit
wie ben ik werkelijk denk ik, die daar zwijgzaam zit
als een treurwilg in het water verzonken

Zondag in de verte de kerkklokken
Ik zit op het balkon terwijl ik er langs loop
er is iets met mij denk ik
maar weet niet wat het kan zijn
of wacht ik op mij die maar niet wil komen

EEN VROUW HANGT DE WAS AAN DE LIJN

Eerst klopt ze een spijkerbroek uit
van een man
de broek is wat versleten
als het geheugen van een oude hond
Daarentegen is het geluk
op haar gezicht levend
Daarna pakt ze uit de mand
een paarsblauwe wollen trui
in de linker mouw
zit een klein gat
geschroeid door een sigaret
wat niemand opvalt
net zo min als armoede
die voor het eerst bij iemand binnentrekt
Daarna hangt ze wat kleren
van kleine kinderen op
ze zullen snel groot worden
moeilijk bij te houden voor ouders
Terwijl zij de natte kleren blijft ophangen
hangt ze ook haar liefde aan de lijn
Het is de moeite waard
om in deze liefde te wonen
Als ze klaar is
hangt de lijn vol met sokken, hemden, onderbroeken
wat een prachtige vangst zou een visser zeggen
Ze heeft de was met haar handen uitgewrongen
de eerste druppels water
vallen in de schaduw van de vrouw

SPREEKBEURT OP EEN BASISSCHOOL

Op de basisschool houdt een kind
een spreekbeurt over de vrede
Eigenaardig voor een kind van tien
dat geen oorlog heeft meegemaakt
Heel voorzichtig zegt het
dat vrede liefde is
Een volwassene zal dit als een cliché beschouwen
ook in de oorlog is er liefde
er wordt volop gevreeën met de bezetters
Het kind zegt
in de oorlog sterven ook konijnen
Blijkbaar houdt dit kind veel van dit soort dieren
Dat zal een volwassene niet denken
die zal eerder zeggen
in de oorlog sterven ook kinderen
Het kind fluistert
er zullen huizen worden verwoest
waarin je niet meer kunt slapen
Een volwassene denkt eerder
waar moeten ze al die ontheemden opvangen
het liefst in de buurlanden

Opgenomen in de verzamelbundel: Heimwee naar huiswerk
Uitgever: Rainbow