{"id":123,"date":"2020-06-11T14:41:56","date_gmt":"2020-06-11T14:41:56","guid":{"rendered":"http:\/\/aliserik.com\/?p=123"},"modified":"2020-12-09T14:30:29","modified_gmt":"2020-12-09T12:30:29","slug":"interview-ali-serik-vertraagt-de-waarneming-in-een-op-hol-geslagen-wereld","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/aliserik.com\/?p=123","title":{"rendered":"Interview: Ali \u015eerik vertraagt de waarneming in een op hol geslagen wereld."},"content":{"rendered":"\n

Door: Peter le Nobel. 2018<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\"\"
Nationaleboekenblog van Peter le Nobel <\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Ali \u015eerik vertraagt de waarneming in een op hol geslagen wereld<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Ali \u015eerik wil als dichter vooral het waarnemen vertragen, zo blijkt na lezing van zijn nieuwe bundel \u2018De stem die baart.\u2019 Deze begint met bloederige, wrede gedichten, maar gaandeweg komt ook de typische, vertellende lyriek van \u015eerik terug, waarbij de observator de lezer vooral wil laten ervaren.<\/p>\n\n\n\n

Door: Peter le Nobel<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\u201cWe kunnen uiteindelijk altijd de mooie kant van ons laten zien\u201d, zegt \u015eerik, \u201cmaar we hebben ook een donkere zijde. We gaan soms slecht met elkaar om, zoals door te pesten op de werkvloer, door elkaar welbewust pijn te doen. Zo laat ik in een gedicht een man en een vrouw elkaar opeten. De donkere kant van de mens zie je niet alleen in de wereldpolitiek terug, maar ook in de relatie tussen mensen. Dat wilde ik gruwelijk en nauwkeurig weergeven, omdat we continu in die situatie geraken. Dit verschijnsel is van alle tijden. We proberen steeds nieuwe manieren uit te vinden om het uit te leggen, weer te geven.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\u201cIk heb ook een gedicht geschreven waarin iemand zichzelf opereert. Ik kwam erop toen ik 30 jaar was getrouwd en de tijd overzag. Drie decennia terug haalde mijn vrouw de recepten bij vrienden op, en nu bekijkt ze die via YouTube. Dat is natuurlijk een gigantische vooruitgang: de hele wereldkeuken heb je tot je beschikking, maar het menselijk contact, de menselijke waarden, heb je buitengesloten. In dat gedicht heb ik geprobeerd dat over te brengen.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\u2018Het gedicht brengt innerlijke rust terwijl de kaders in je hersens losbarsten\u2019<\/strong><\/p>\n\n\n\n


\u201cWreedheid is van alle tijden, maar de moderne mens, door de kunstmatige intelligentie, zijn we op dit moment bezig om een nieuwe weg in te slaan. Door het onderwijs, door de structuur van onze samenleving, kunnen we heel veel informatie verwerken, terwijl we tegelijkertijd onszelf proberen te begrijpen in de wereld om ons heen. We zijn zo bezig om de toekomst te veranderen, dat we een nieuwe psych\u00e9 moeten hebben en de innerlijke rust moeten vinden. Uiteindelijk is dat de kracht van het gedicht: je krijgt innerlijke rust terwijl kaders in je hersens losbarsten.\u201d<\/p>\n\n\n\n


\u2018Ik probeer de dingen een nieuw leven te geven\u2019<\/strong><\/p>\n\n\n\n


\u201cIk probeer te schrijven wat mij dagelijks bezighoudt. Ik ben niet iemand die graag praat over problemen, maar die liever van zich afschrijft. Ik ben een waarnemer. Het persoonlijke probeer ik daarom altijd te vermijden, maar uiteindelijk kom je daar niet onderuit.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Op het blauwe water<\/strong><\/p>\n\n\n\n


Op het blauwe water van de zee drijft
een meisje van vier. Haar gezicht naar de vissen.
Armen uit elkaar, benen gespreid,
om haar evenwicht niet te verliezen.
Ze herinnert mij aan mijn dochters,
aan de Ege\u00efsche Zee. Ik moet dichtbij
onder een parasol zitten,
lees een boek of geniet van het uitzicht.
De tekst onder de foto haalt me uit mijn droom.
Het bericht gaat over bootvluchtelingen.
De donkerbruine huid van het meisje
is gebleekt door zeewater.
Gebleekt door de zee is ze zo lichtbruin geworden
als mijn dochters toen zij op die leeftijd
zomers lang op het strand met schelpen speelden.
Nu zijn mijn dochters jonge vrouwen geworden.
Dit meisje zal geen jonge vrouw worden.
Dode kinderen groeien immers niet.
Dit meisje dobbert al twee\u00ebntwintig uur in de stroming.
Het wrak dat ze een boot noemden ligt op de bodem.
De Italiaanse vissers eten geen vis meer, als ze een vis
opensnijden, horen ze de hulpkreten
van de verdronken vluchtelingen.<\/p>\n\n\n\n


\u201cHet beeld van het meisje heb ik van een foto in de krant. Maar ik herinner me ook van de zomerse beelden van mijn dochters, die op hun buik in het water naar de vissen keken. Dat beeld van dat verdronken meisje heeft mij zo diep geraakt! De Italiaanse vissers wilden geen vis meer eten, omdat die de lichamen hebben aangevreten. Ik had het gevoel dat ik er iets mee moest doen. Wat ben ik blij dat we in een veilig land wonen. Mijn kinderen zal zoiets niet overkomen.\u201d<\/p>\n\n\n\n


\u201cIk probeer altijd die dingen weer te geven die we niet mogen vergeten. Ik vind dat we die een nieuw leven moeten geven.\u201d<\/strong><\/p>\n\n\n\n


In 2012 en 2013 heeft hij ruim een jaar lang op vrijdag het wekelijkse gedicht voor de Nationale Boekenblog geschreven. Wekelijks een gedicht schrijven bleek een goede leerschool voor hem. \u201cDoor die deadline werd ik scherper in het zoeken van onderwerpen en werd ik gedwongen om nauwkeuriger te kijken in een kortere tijd.\u201d Niet snel daarna kwam zijn Nederlandstalig debuut \u2018Doorbloeiend heimwee\u2019 uit, vervolgens \u2018Hartslagen van de mus\u2019. \u2018De stem die baart\u2019 is zijn derde Nederlandstalige bundel.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Door: Peter le Nobel. 2018 Ali \u015eerik vertraagt de waarneming in een op hol geslagen wereld Ali \u015eerik wil als dichter vooral het waarnemen vertragen, zo blijkt na lezing van zijn nieuwe bundel \u2018De stem die baart.\u2019 Deze begint met bloederige, wrede gedichten, maar gaandeweg komt ook de typische, vertellende lyriek van \u015eerik terug, waarbij […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[7],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/aliserik.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/123"}],"collection":[{"href":"https:\/\/aliserik.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/aliserik.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/aliserik.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/aliserik.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=123"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/aliserik.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/123\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":125,"href":"https:\/\/aliserik.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/123\/revisions\/125"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/aliserik.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=123"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/aliserik.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=123"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/aliserik.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=123"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}