{"id":267,"date":"2020-06-12T15:49:54","date_gmt":"2020-06-12T15:49:54","guid":{"rendered":"http:\/\/aliserik.com\/?p=267"},"modified":"2020-12-09T14:30:56","modified_gmt":"2020-12-09T12:30:56","slug":"doorbloeiend-heimwee-dichtbundel-van-ali-serik-door-leo-mesman-2013","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/aliserik.com\/?p=267","title":{"rendered":"Doorbloeiend Heimwee dichtbundel van Ali \u015eerik. Door Leo Mesman. 2013"},"content":{"rendered":"\n<div class=\"wp-block-image\"><figure class=\"aligncenter size-large is-resized\"><img loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/aliserik.com\/wp-content\/uploads\/2020\/06\/leo-mesman-3.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-268\" width=\"407\" height=\"283\" srcset=\"https:\/\/aliserik.com\/wp-content\/uploads\/2020\/06\/leo-mesman-3.jpg 967w, https:\/\/aliserik.com\/wp-content\/uploads\/2020\/06\/leo-mesman-3-300x209.jpg 300w, https:\/\/aliserik.com\/wp-content\/uploads\/2020\/06\/leo-mesman-3-768x535.jpg 768w\" sizes=\"(max-width: 407px) 100vw, 407px\" \/><figcaption><strong>Leo Mesman<\/strong><\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n\n<p>Door: Leo Mesman (2013)<\/p>\n\n\n\n<p>Doorbloeiend Heimwee<\/p>\n\n\n\n<p>Ik ken Ali \u015eerik als een bescheiden man, maar als dichter strooit hij zonder schroom kwistig met woorden en beelden. In 1962 in Turkije geboren, kwam hij als 7-jarig zoontje van een arbeidsmigrant naar Nederland. Serik verkeert nu in de unieke positie dat hij zowel in het Nederlands als het Turks gedichten schrijft en publiceert. Hij heeft drie gedichtenbundels uitgebracht bij uitgeverij Broy in Istanboel. In april 2011 kwam bij internetuitgeverij Free Musketeers zijn laatste Nederlandstalige bundel Doorbloeiend Heimwee uit, met 38 gedichten. Ook verschenen zijn gedichten in de tweejaarlijkse verzamelbundels van de vereniging Taalpodium.<\/p>\n\n\n\n<p>In het tijdschrift Schreef van deze vereniging (juli 2012), typeert Jaap Lemereis de gedichten in Doorbloeiend Heimwee als volgt: &#8220;Soms zijn ze heel direct en rechtlijnig, soms barok en allegorisch, soms sprookjesachtig. Ali&#8217;s gedichten zijn verhalend, maar altijd uitgesproken po\u00ebtisch en beeldrijk. Je komt daardoor in een andere sfeer en leert anders kijken naar wat om je heen of in het nieuws gebeurt. Die andere sfeer ontstaat door de beeldenrijkdom die de dichter weet op te roepen. Daar schemert een oosterse verteltrant doorheen, fascinerend anders dan de vaak al te nuchtere puur Hollandse blik. De specifieke vertel- en dichttrant doorbreekt de ogenschijnlijke vanzelfsprekendheid van veel beelden (\u2026) Veel gedichten zijn maatschappijkritisch, echter zonder de po\u00ebzie los te laten. Integendeel. Maar de dichter verfraait of verdoezelt niets. Hij laat zien. De beschreven  werkelijkheid wordt daardoor nog beklemmender.(\u2026) Maar behalve maatschappijkritisch schrijft Ali Serik ook mythisch en sprookjesachtig. Het bijzondere is dat dat bij hem geen tegenstelling is. Voorwerpen en dieren spreken de mens toe. (\u2026) Een aantal gedichten gaat over het migrant-zijn en de ontworteling die dat met zich meebrengt, maar wie goed leest kan zien dat dit (ook) verder gaat. Ali&#8217;s zoektocht leidt ook tot de vraag: &#8216;Wie leeft er nog meer in dit lichaam?&#8217; Het gaat om de mens zonder huis, zonder basis, naakter dan naakt. Heimwee naar jezelf zijn, naar mens zijn.&#8221;<\/p>\n\n\n\n<p>Ter illustratie het volgende gedicht: <\/p>\n\n\n\n<p><strong>NIET VOLDAAN<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p> Ik trek eerst mijn jas uit, was tot nu toe mijzelf<br> dan mijn trui, hemd, sokken en mijn onderbroek<br> dit is niet genoeg, ik moet verder gaan<br> Scheer mijn grijze haren tot onder het heimwee<br> vragen breken open, antwoorden vallen weg<br> Zwijgzaam kijkt mijn moeder achterom<br> Scheer mijn oksels, borst, schaamhaar<br> zelfs mijn ballen laat ik niet onbestraft<br> Mijn ogen zijn donkerbruin als een tatoeage in het blonde dilemma<br> met mijn wijsvinger haal ik ze er \u00e9\u00e9n voor \u00e9\u00e9n uit<br> Ben niet tevreden, niet voldaan van het aanspoelen<br> luister naar mijn stem, ik speur een messcherp dialect<br> snij het weg met de stiletto van naaktmodellen<br> Nog steeds val ik uit de grazende kudde, vervloekte vreemdeling<br> er is een burgeroorlog tussen mijn verleden en heden<br> nog steeds vallen de sterren over de aardverschuiving<br> nog steeds trilt mijn hand in mijn schuilplaats<br> Mijn getinte huid verraadt mijn gehucht als een blinde vlek<br> langzaam doe ik mijn lichtbruine huid uit<br> samenschrapend alle aarzelingen, de hemel is van bloed<br> Loop als een slaapwandelaar in mijn eierschaal, loochenaar<br> van mijn eigen terreur, van mijn eigen vernedering<br> Nu lachen ze mij weer uit met hun blauwe ogen, met hun onbegrip<br> in hun blauwe glazenbol, ik de vervloekte bastaard<br> omdat ik weer zo anders ben, zo teder bevlekt<\/p>\n\n\n\n<p>Wat zou het mooi zijn om Ali \u015eerik zelf, met zijn licht Twentse accent, zijn gedichten te horen voordragen op het podium van de volgende Utrechtse Nacht van de Po\u00ebzie in 2014, terug in de vertrouwde grote zaal van wat dan het &#8220;Muziekpaleis TivoliVredenburg&#8221; zal heten.<br>\nMaar eerst en vooral zou het mooi zijn als veel po\u00ebzieliefhebbers zijn dichtbundel zouden aanschaffen, om bijvoorbeeld ook het hilarische en toch naar de keel grijpende gedicht We kregen een geit cadeau te kunnen lezen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Door: Leo Mesman (2013) Doorbloeiend Heimwee Ik ken Ali \u015eerik als een bescheiden man, maar als dichter strooit hij zonder schroom kwistig met woorden en beelden. In 1962 in Turkije geboren, kwam hij als 7-jarig zoontje van een arbeidsmigrant naar Nederland. Serik verkeert nu in de unieke positie dat hij zowel in het Nederlands als [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[8],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/aliserik.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/267"}],"collection":[{"href":"https:\/\/aliserik.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/aliserik.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/aliserik.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/aliserik.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=267"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/aliserik.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/267\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":269,"href":"https:\/\/aliserik.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/267\/revisions\/269"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/aliserik.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=267"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/aliserik.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=267"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/aliserik.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=267"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}