Recensie door Cora Vos.
Als er één dichter is die zich bewust is van oorlog en geweld, is het Ali Şerik.
In De barbaren van de liefde toont hij onverhuld zijn zwartste gedachten over de mensheid, terwijl hij aan de andere kant van het spectrum overloopt van liefde voor diezelfde, allesvernietigende mens. Bloemrijk naar de verdoemenis, zo zou je de twee uitersten in zijn poëzie kunnen noemen. Want Ali Serik is een meester in het vinden van zangerige, bloemrijke taal. Al eerder bewees hij zijn lyrische kwaliteiten, vooral in zijn epossen Land van weemoed (over de eerste generatie Turkse gastarbeiders) en De zachte veren van de tijd (over vluchtelingen in alle tijden).
Een fragment uit het titelgedicht Wij zijn de barbaren van de liefde:
“[…]
wij dwalen weg van de taal die wij leerden onder de maan
van de plaatsen waar we offers brachten aan de geesten.
wij trotseren de droogste, heetste woestijn, naakt en eenzaam
de koudste, ongenaakbaarste bergen, verlaten en vervloekt.
we jagen op de honger, en de honger jaagt op ons.
wij verzamelen, plukken
alles wat struiken en bomen voortbrengen om te overleven
alles wat de aarde in zich verbergt.
[…] “
De volledige recensie is te lezen op:
https://boekenkrant.com/recensie/recensie-nederlandse-poezie-de-barbaren-van-de-liefde/