een gedicht voor mijn broeder in Gaza

ze doden jou, mijn broeder, langzaam.
niet snel, zoals een slager te werk gaat
bij het slachten van vee.
nee, zij laten je lijden
traag als de voortgang van een slak.
elke dag sterf je een beetje meer.

je moet toekijken
hoe je kinderen onder het puin vandaan worden gehaald
met klaagliederen
levenloos in je armen gelegd.
op jouw vrouw zullen ze zo richten
zodat ze smekend, langzaam sterft.
elke minuut een etmaal van pijn.

met blote handen en gebroken nagels
graaf je graven voor je geliefden.
je bezit geen werktuig
geen schep, geen houweel, zelfs geen schroevendraaier.
niets dan de zwarte schaduw
van helikopters en straaljagers boven je hoofd.

jij, mijn broeder, moet lijden
omdat je verlangt naar vrijheid
hunkert naar zeggenschap over je geboortegrond.
daarom noemen ze jou
de gevaarlijke terrorist.

omdat je handen hebt om stenen te gooien
een tong om je klacht te uiten
lippen die dagelijks Gods hulp aanroepen.
ze vrezen jou omdat je een lichaam hebt
hartstocht kent en trots voelt.
ze zijn bang voor je voeten, je ogen
je schouders, je buik
en vooral voor je kloppende hart.

jij, mijn broeder, weet
ook de bezetter spreekt over vrede.
daarom doden ze jou elke dag opnieuw
omdat jij de vijand bent.

na veel zoeken op internet

eindelijk de ideale vrede gevonden.
in de catalogus stond dat er een eeuw garantie
zat op alle onderdelen.
de wielen waren gemaakt van het beste materiaal
ooit geproduceerd in China.
de veiligheidsgordels ontworpen door Amerikaanse ingenieurs.
de bodem vervaardigd uit Russisch staal.
de vier deuren kwamen uit Duitsland, Japan, India en Frankrijk.

de vrede was zo samengesteld dat elk land
iets had bijgedragen, al was het maar een schroef.
ook stond er dat vrede niet geretourneerd kon worden.
ik was zo onder de indruk dat ik de bestelling meteen plaatste.

het lezen van de kleine lettertjes vond ik onnodig.
binnen een half uur stond de vrede voor de deur
glanzend, prachtig, oogverblindend.
ik was zo blij, zo gelukkig
had geen woorden voor dit wonder
hoorde de engelen al zingen.

toen ik naar binnen keek
zag ik tot mijn grote verbazing
dat het stuur ontbrak.
ik opende de catalogus en las
de laatste kleine letters
‘over het stuur is nog veel onenigheid
die eerst uitgevochten moet worden.
zodra het zover is
wordt het zonder bijkomende kosten
naar u verzonden.’